تهران - حیاتسلام بر خدا و شهیدان خدا و بندگان مخلص او… از اینکه بنده بد و گناهکار خدایم سخت شرمنده ام و وقتی یاد گناهانم می افتم… آرزوی مـرگ می کنم؛ ولی باز چاره ام نمی شود… هیچ برگ برنده ای ندارم که رو کنم، جز اینکه دلم را به دو چیز خوش کرده ام: یکی اینکه با این همه گناه، او دوباره مرا به سرزمین پاکی و اخلاص و صفا و محبت بازم گرداند. پس لابد دوستم دارد و سر به سرم می گذارد، هر چند که چشم دلم کور است و نمی بینم و احساسش نمی کنم… اگر چنین نبود پس چرا مرا به اینجا آورد؟ دوم اینکه قلبی رئوف و مهربان دارم و با همه بدی هایم بسیار دلسوزم… لحظه ای حاضر به رنجش کسی نمی شوم، حتی رنجش بسیار کوچک و ناچیز، ولی در عوض برای خوشنودی دیگران حاضر به تحمل هر گونه رنجی می شوم. بله! به این دو چیز دل خوش کرده ام… اگر دوستم داری که مرا به اینجا آورده ای پس به آرزویم که شهادت است برسان. ای کسانی که این نوشته را می خوانید، اگر من به آرزویم رسیدم و دل از این دنیا کندم، بدانید که نالایق ترین بنده ها هم می توانند به خواست او، به بالاترین درجات دست یابند. البته در این امر شکی نیست… ولی بار دیگر به عینه دیده اید که یک بنده گنهکار خدا به آرزویش رسیده است. حالا که به عینه دیدید، شما را به خدا عاجزانه التماس و استدعا می کنم، بیایید و به خاکش بیفتید و زار زار گریه کنید و امیدوار به بخشایش و کرمش باشید. با او آشتی کنید. زیرا بیش از حد مهربان و بخشنده است. فقط کافی است یکبار از ته دل صدایش کنید… دیگر مال خودتان نیستید و مال او می شوید… و دیگر هر چه می کنید، او می کند و هر کجا که می روید، او می برد… شنبه ۷/۴/۶۵ ساعت ۵ بعدازظهر بنده مخلص و گنهکار، امیر حاجی امینی